Marian Korte

Bloed en dode dieren fascineren haar. Ze gruwelt van ‘nep’ en ‘geforceerd’ en werkt het liefst met jonge, ongetrainde modellen. Tien jaar geleden begon Marian Korte met het fotograferen van kinderen. “Ik kreeg een schoolfoto van mijn zoons onder mijn neus geschoven en schrok me rot. Haren netjes gladgestreken. Stijve glimlachjes. Ik herkende mijn eigen kinderen niet. Toen ben ik zelf maar wat gaan proberen.”

Marian had haar werkwijze vlug te pakken. “Van tevoren heb ik altijd een idee in mijn hoofd. Dat werk ik stapje voor stapje uit. Ik maak een tekening en plaats een oproepje op Facebook. Daar vraag ik of er iemand zin heeft om mee te werken. Ervaring? Dat vind ik totaal niet belangrijk. Juist volkomen onervaren kinderen zijn zo ontzettend leuk.” In haar studio maakt Marian er samen met haar modellen een gezellige dag van. “We gaan op de grond zitten en kijken naar mijn schetsen. Ik leg mijn beeld uit en de kinderen komen zelf ook met ideeën. Soms heb ik daar niks aan. Dat maakt niets uit. Ze lachen en staan ontspannen voor de camera. Kinderen zijn al lang blij dat ze mogen meedenken.

Bloed

Marian werkt graag met nepbloed. “Het klinkt gek, maar kinderen vinden het fantastisch om met een bloedneus of blauwe plekken op de foto te staan. “Ze zitten dan helemaal in hun rol. Laatst werkte ik aan een foto van een meisje in een bruidsjurk, met geschaafde knieën. Samen smeerde we er nepbloed en aarde op. Tijdens de shoot ging ze zelfs mank lopen.” Dode dieren zijn een ander ding. Marian brengt ‘beschuit met muisjes’ naar een ander level, met – jawel – dierlijke muisjes. “Ik weet niet waarom ik dat zo interessant vind. Misschien heb ik wel een afwijking. Een boodschap heeft het beeld niet echt. Het is alsof ik het idee gewoon uit mijn hoofd moet krijgen.”

Kaal

Samen met Donika, een performer uit de buurt, maakte Marian een serie over ‘haar’. “Deze vrouw gaat soms bewust kaal door het leven. Dat vind ik heel speciaal. Haren zijn zo belangrijk in deze tijd. Mensen zijn er uren mee bezig. Terwijl zij, als mens zonder haar, juist zo mooi en puur is. Haar is maar haar. Eigenlijk zouden we er niet zoveel waarde aan moeten hechten.” Marian en Donika speelden een middag met het thema ‘haar’. “Stroken van Donika’s eigen haren plakten we op haar borst. We hingen een pruik op haar rug en maakten een ‘onderbroek’ van schaamhaar. De buren hebben ons urenlang horen gieren van het lachen.”

Donika heeft drie dochters, die eens per jaar ook een kaal koppie krijgen, als ze dat willen. “Mensen denken vaak dat de kinderen ziek zijn, maar dat is absoluut niet zo. Ze vinden het heerlijk om kaal te zijn. Zo fijn, vrij en zacht. Ik vond het geweldig om met deze kinderen te werken. Ik plakte strikjes en vlechtjes op hun hoofd en liet ze hun gang gaan. Het is ontroerend om kinderen zo te zien.”

Transformatie

Ontroerend zijn ook de beelden van het model, die in het verkeerde lichaam is geboren. “Ik zag haar jarenlang langs de deur lopen. Een grote stapel kranten in haar hand. Ze werd elke week vrouwelijker. Ik vroeg of ik haar op de foto mocht zetten. Dat wilde ze wel, met een ontbloot bovenlijf poseren. Het werd een emotionele shoot. Daarna hebben we uitgebreid thee gedronken en over van alles zitten praten. Het klinkt misschien gek, maar ik denk dat ik zenuwachtiger was dan zij. Ik vond het heel knap dat ze zich zo kwetsbaar en integer durfde vast te leggen. Die triestheid in haar ogen en het lef om dit te doen. Terwijl ze nog volop bezig is met haar transformatie tot vrouw. Echt prachtig.”

Ouders

De ouders van Marian wordt verreweg het meeste op de gevoelige plaat gelegd. “Mijn vader, die arme man met baard, wordt overal voor gebruikt”, lacht Marian. “Ik zeg meestal maar niet wat het idee is. Dan haakt hij misschien af. Ik zet hem op de foto in zijn onderbroek, met een kussensloop over zijn hoofd, met een ooglapje voor of met een knalblauw, chirurgisch haarnetje. Met het eindresultaat is hij altijd blij. Net als mijn moeder trouwens. Ze staan voor honderd procent achter me. Maar belangrijker nog: Ze genieten – net als al mijn andere modellen – van de tijd die we al fotograferend doorbrengen. Ongedwongen en puur. Daar draait het om.”