Paralympische Spelen 2016 Rio de Janeiro

On my way to Rio! Schreef Inge Hondebrink op vier september op haar Facebookpagina. Ze was op weg naar de Paralympic Games in Rio de Janeiro. Ze had er zin in, maar wist ook dat het lastig en zwaar zou gaan worden. Het is namelijk altijd lastig en fysiek heel zwaar om dit soort grote sportevenementen te fotograferen. Daar had ze al ervaring mee opgedaan bij de Paralympics in Sydney, Athene en Londen. Net als de Olympische spelen zijn de Paralympics tot in het kleinste detail georganiseerd. De fotograferende pers krijgt zijn plaats toegewezen. Je staat dan met z’n allen met dezelfde lange lenzen de start of de finish van een wedstrijd te fotograferen. Het is dan heel moeilijk om onderscheidend beeld te maken, legt Inge uit. Alleen de fotografen van de grote persbureaus krijgen meer vrijheid. Hun foto’s worden regelrecht naar een beeldredactie gezonden en daar geselecteerd en bewerkt en doorgestuurd naar alle media wereldwijd. Daar kan je als freelancer niet tegen concurreren, vertelt ze gelaten. Ze was dan ook niet verbaasd dat de grote kranten in Nederland weinig met haar foto’s deden. Wel kreeg ze een opdracht van de Volkskrant. Een journalist van de krant zou in Rio een reportage maken over de 100 specialisten die dagelijks zo’n 250 reparaties verrichten aan rolstoelen en protheses. Daar moest natuurlijk mooi beeld bij. Maar Inge was niet in Rio om geld te verdienen. Ze fotografeerde daar als onderdeel van haar project het Capacity Book (www.capacity-book.nl). Een fotoproject over gehandicapte sporters in de aanloop naar de Paralympic Games in Rio dat ze samen met fotografe Hélène Wiesenhaan doet.

Opleidingen
Je moet jezelf blijven ontwikkelen, daar is Inge van overtuigd. Eigen initiatief nemen zorgt ervoor dat de boel blijft lopen, is haar stelling. Het volgen van cursussen en masterclasses is een goede manier om jezelf te blijven vernieuwen. Cross media is de toekomst van de documentaire fotografie. Om daar meer mee te kunnen volgde Inge de afgelopen jaren een flink aantal cursussen om met name het documentair filmen onder de knie te krijgen.

2014
Final Cut Pro X 10.1
College of Multimedia Amsterdam

2013
Course Documentaire making Flitsacademie Amsterdam by Heddy Honigmann and Pieter van Huystee

2012
Film Masterclass short documentary by Ben van Lieshout and Bea Visser

2010-2011
Course video journalism NVJ Masterclass documentary photography Noorderlicht Groningen

Mensenfotograaf

Inge Hondebrink ziet zichzelf ook niet als sportfotograaf. Ik ben een mensenfotograaf, zegt ze over zichzelf. Het gaat haar niet om de sport zelf of de grote namen, ze zoekt de persoon achter de sporter. Dat zijn bijna altijd gehandicapte sporters. Haar interesse daarvoor is ontstaan tijdens haar werk als fysiotherapeut voordat ze full-time fotograaf werd. Ze zag in de vakbladen en brochures vooral het beeld van zielige mensen met een handicap. De beperking stond centraal. Dat kan anders dacht ze. Ze richt zich in haar fotografie dan ook niet op de beperking maar op de prestatie. Die handicap is secundair, zegt ze. Ik wil laten zien wat een gehandicapte wél kan bereiken. Op haar foto’s zie je sporters met een beperking die tot het uiterste gaan. Het doorzettingsvermogen straalt van hun gezichten. Wat ze aan ledematen missen wordt zo nodig vervangen door protheses. Met die aanpassingen lijkt hun handicap soms zelfs meer een voordeel dan een beperking. Op de foto’s van Inge zijn ze totaal niet beperkt, maar hebben ze zich omgevormd tot super mannen en vrouwen. Ze beheersen hun lichaam en alles wat daaraan zit volledig. Een rolstoel wordt even handig gebruikt als krukken of blades. Het beeld is vaak veel spectaculairder dan dat van een gewone sporter in actie. Naar dat andere beeld van de gehandicapte sporter is Inge op zoek. Voor haar fotoproject capacity-book volgde ze onder andere topsportster Lara, een één meter vierentwintig lange atlete, die brons zou winnen in Rio. Ze fotografeerde haar trainingen en voorbereidingen voor de games.

Straatfotograaf

Maar er schuilt ook een heel andere fotograaf in Inge; ik ben ultiem gelukkig als ik op straat loop met mijn kleine camera met 35mm objectief; dat zou ik wel tot m’n honderdste willen blijven doen, roept ze enthousiast. Zo maakte ze recent een reportage over haar reis van 5000 km met de Greyhound bus door Amerika. Tijdens die reis fotografeerde ze ook de vrijlating van gevangen in Hunstville, Texas. Daar worden iedere dag tientallen gevangen vrij gelaten die vanuit andere gevangenissen in Texas eerst daar worden gebracht. Ze worden met honderd dollar en een mobieltje op de bus gezet naar de plaats waar ze ooit op werden gepakt. Een aangrijpende serie. Beide series werden op BredaPhoto getoond op een zeer toepasselijke locatie, namelijk in een oude bus.

Lara
Lara Baars (Kleef, 23 december 1996) is een Nederlandse atlete. Vanwege de groeistoornis achondroplasie is Lara Baars niet langer dan 1 meter 24 geworden. Ze deed aanvankelijk aan handbal, maar begon eind 2013 na een Paralympische Talentendag op Nationaal Sportcentrum Papendal met de werponderdelen van atletiek. Lara wierp het nationale outdoor record F40 kogelstoten (6,80 m in 2015), discuswerpen (19,64 m in 2016) en speerwerpen (18,81 m in 2016). Bij de IPC Athletics World Championships 2015 in Doha won ze een zilveren medaille. Op de Paralympische Zomerspelen 2016 won Lara een bronzen medaille op het onderdeel kogelstoten F40 met een stoot van 7,12, een verbetering van haar eigen nationale record met 32 centimeter. Inge Hondebrink volgde haar trainingen en voorbereidingen voor Rio en fotografeerde haar ook tijdens de Paralympische spelen.